كي وقت داري بدرقه ام كني تا دنج ترين جاي دنيا؟

سیاهی نوشته هایم

فریادی که نمی شنوی

بغض هایی که نمی بینی

كي وقت داري ببارم شانه هايت را؟

كي وقت داري گندم بخورم بشوم حوا! ؟

كي وقت داري آدم بشوي؟؟

احساس خفگیه خفیفی می کنم... چیزی که با مزمن بودنش داره اذیتم میکنه نه صرفا با خفه کردنم.

همین باعث شده مدام آه های غیر ارادیه کش دار و عمیقی بین تنفس ام داشته باشم که دیگران رو نگران می کنه.

زندگی راحت نیست!!

درسته به راحتی، روز شب می شه و شب روز می شه و همینطور تند و تند می گذره و اگه یه لحظه غفلت کنی کلی شو مفت از دست دادی... اما باز زندگی سخته...زندگی کردن سخت تر!

تنفست غیر ارادیه ، بخوای یا نخوای نفس می کشی اما فرو بردنش با دل خوش سخته و شکر رها کردنش سخت تر!

(اینم وضعیت خیلی بدیه که هر چی فکر کنی ندونی باید برای این نفس کشیدنت شکر کنی یا شکایت؟! دوره ای که برای همه پیش میاد!)

بازم خدا رو شکر، خودم می دونم همش یه دوره است....شاید تا چند ساعت دیگه بر طرف بشه...شایدم فعلا نه!

خسته ام از دوره های پی در پی که زندگیمو پر از داستانهای رنگارنگ کرده...

فقط می تونم دستهامو باز کنم و از ته دل یه نفس عمیق بکشم و منتظر باقیش باشم.

می دونین، دیگه عادت کردم....طوری که کمتر اتفاق عجیبی منو به حیرت وا می داره.

تاریخ انتقضای وب منم  سر رسید

همین روزا پاکش می کنم

خودشون می دونن کیان که باعث شدن من وبمو پاک کنم

امیدوارم خوشحال شن!

دیگه از هوای اینجا هم بدم میاد

فقط منتظر دوستم نسیم هستم که هر وقت بیاد

وبو پاک می کنم

تعطیل

چشمم به بیرون می افته ،می بینم داره دست تکون می ده( از ذهنم می گذره که حتما یکی از

همسایه ها جلوی پنجره است) ، به این طرف میاد... به نوشتن ادامه می دم...صدای در میادو دنبالش

 رایحه ی خوشی منو متوجهش می کنه...سرمو که بلند می کنم یه دسته گل بزرگ مقابل صورتم می

 بینم...می خوام ذوق مرگ شم، اما خودمو جمع می کنم چون می دونم قطعا اون اینکارو واسه من

نکرده.

_قشنگه(اینو با بی تفاوتیه محض گفتم)، خوش سلیقه شدی یا کسی این ولخرجی رو برای تو کرده؟

گوشه خیابون افتاده بود نه؟

گل رو پایین تر میاره تا صورتشو ببینم...

_واااای خدای من موهاشو....فکرکنم با کلی تف تونستی مرتبش کنی!

با چشمایی که یهو بی حالت شد، حرفه توی دهن نیمه بازشو می خوره و دهنشو می بنده.

دیگه یقین می کنم امروز مریض شده! یعنی من این حرفا رو بزنم و اون جواب نده؟!

دستشو میندازه پایین...دسته گل توی دستش آویزون می مونه...و من دوباره روی نوشته ام خم می

شم...کاش جای من می بودین و احساسمو درک می کردین...

داشتم مثل اسب کیف می کردم چون حالشو (که به هر دلیل قطعا خوب بود) گرفته بودم...

لااقل امروز نمی تونست برای حال خوبش فخر فروشی کنه توی این روزایی که من... .

در هر حال داشتم فکر می کردم اینو به کدوم دفعه در کنم؟

به اون دفعه که کدوم آرزو یا رویامو با یه حالگیریه اساسی از چنگم در آورده بود ؟ یا کدوم دفعه که من به

لب دریا رسیدم و دریا خشک شد فقط به خاطر کرم اون؟

به این نتیجه رسیدم اینا قابل قیاس نیست ولی خب برای خنک شدن دل من بعد این همه وقت خوب

بود. یه جوریم خنده ام گرفته بود که هر کار می کردم خیلی دیده نشه کمتر موفق بودم.

ـابله!!!

سرمو بالا آوردمو دیدم دسته گل رو از پنجره شوت کرد بیرون...بدون اینکه منو ببینه گفت: برای تو بود!

و رفت.

می تونید قیافه ی منو حدس بزنید؟

نه نمی تونید...مطمئنم که نمی تونید... هنوز همون ریختی ام... داره شب می شه و من هنوز نفهمیدم

 باید خوشحال باشم یا ناراحت!!

کی می دونه فردا چی می شه؟

کی می دونه به سر آرزو های فردام چی میاد؟

آروم آروم قدم می زنم و از خودم می پرسم: یعنی دنیا می دونه؟ اون می دونه فردا چه آرزویی دارم؟

می دونم خوب می دونه چطور دونه دونه آرزوهامو پر پر کنه بعد از اینکه حسابی براشون تلاش کردم و

باهاشون مانوس شدم.

دلم می گیره.احساس می کنم بیهوده ام. بازیچه ام. بی خود آرزو می کنم.کاش آرزو وجود نداشت

 کاش بشر رویایی نداشت...کاش من..!!!)

قیافه ی حق به جانبی می گیرم و دلخوریمو پنهان می کنم(تو دلم می گم یعنی می دونه من دلخورم؟)

ریختشو که می بینم خنده ام می گیره ، آخه این با این شمایل چطور می تونه علم غیب داشته باشه؟

ولی مگه غیر اینه که هر کیم منو ببینه پیش خودش می گه آخه این با این اعتماد به نفس می تونه یه

 بازنده باشه؟

بازنده؟ شاید بستگی داره چطور ببینم!!!

.

.

نگران آرزوهای فردام

.می ترسم آرزو ته کشیده باشه و فردای من بی آرزو بگذره

.

این جمله رو یه بار تو پست قبلی نوشته بودم اما دیروز به واقع لمسش کردم

در یک قدمی واقعیت بود و یک لحظه فکر کردم همه چیز عالیه در حالی که نمی دونستم لحظه ای بعد دلم

بخواد از این همه احساس بد بمیرم! و فاصله ی بین این دو لحظه...!!!...هیچ فاصله و مرزی براش پیدا

نمی کنم...

دیشب به این فکر می کردم که نمی تونم آرزو کنم، برای آرزو کردن نگرانم...

شاید بهتره آرزو ها همون چیزیایی بشن که باهاشون مواجه می شم...

داستان ادامه داره... هیچ حرکتی ختم به کیش و مات دنیا نمی شه. احساس بدی دارم وقتی یقین پیدا می کنم داستان اصلا همینـــــــــه!

آرزوهام فرار می کنن...و من فقط می تونم برای تسکین خودم بی خیال باشم.

این نشد یه آرزوی دیگه!

به همین سادگی

اما زخمی روی دلم می مونه که به این سادگی نمی تونم فراموشش کنم.دنیا نمکدون بدست دور من میچرخه و ادای دوستای نگرانو در میاره.

یادآوری می کنه که: هر حرفی بزنم بر علیه خودم استفاده می شه.

نگاه تندی بهش می کنم و سرمو پایین می ندازم: دوسال زحمت کشیدم آخه...یه عالمه آرزو داشتم!!! این دیگه چه جور نامردی ایه؟

پارسال هر کی نصف منم زحمت کشیده الان دو برابر اوج آرزوهای قانعانه ی من داره حالشو می بره!!!

و سال دیگه....لابد خوابشم نمی تونم ببینم!

دلم به همین فعلا خوشه, به همین امید و آرزوهام....دلمو که نمی تونه ازم بگیره!!

می تونه؟

همین که سرم به بالش نزدیک شه، هنوز چشمامو روی هم نذاشته، رویاها تمام ذهنمو پر می کنن. و من ساعتها غرق درش، هر شب پر و بال بیشتری بهش می دم.

درسته! مثلا قرار بود دیگه آرزویی نداشته باشم!

مثلا آرزو ته کشیده بود و من دیگه می دونستم آرزو کردن یه حماقته...

اما واقعیت این شد که من اصلا متوجه نشدم دقیقا از کی دوباره دارم روی آجر رویا زندگیمو می سازم. اینکار اینقدر برام شیرینه که وقتی رویایی دارم برای اوج گرفتن ، اصلا نمیتونم به تلخیه همه ی بن بستهایی که بالاخره آرزوهامو بر باد می دن فکر کنم.

شلوغش نمی کنم. بعضی وقتا فاصله ی من و آرزوهام به قدری کم می شه که می دونم اگه یه ذره دیگه دست دراز کنم رنگ واقعیت به خودش می گیره اما اغلب سنگی بین منو آرزوهام میوفته که وادارم می کنه فکرشو از سرم بیرون کنم... اینه که برای دوباره رویا داشتن(دوباره زندگی کردن!) اینطور زندگی رو سخت می گیرم.

مگه یه آدم در حد و اندازه ی من چقدر توان داره برای دوباره و دوباره از نو شروع کردن و دوباره باختن؟!

پدرکشتگیه من و دنیا هم وقتی ذهن من پر از آرزو و رویاست اهمیت خودشو از دست می ده! می شم مثل همه...حرفای خوب می زنم... به خوبی از دنیا یاد می کنم... باهاش کنار می یام... براش می نویسم... چون آرزوهام فقط با سازش اونه که می تونه محقق بشه!

خــدایــــم!

خدایـــــــــــا ! تا سپیده صبح فردا خوابی آرام به من عطا کن